Eser no: 5

177 Sayfa

2. Baskı

Ocak 2004

SANA

Rüyâ gördüğünü hissediyordum
benim dualarımı anlatırdın kalkınca
rüyâda gibi yazdıklarımı bazen
susardım - tâbir ederdim çoğu zaman
ve ufka bakardım tekrardan
evimi özledim – gerçek
ama o gerçek için zındandayım ben
yuva olsun diye bütün evler!

Herşey uykuda şimdi - deniz bile
–sakın zındanda denizin işi ne deme!–
dinle dinle nasıl inliyor
kederliyim seninle esmer sefire
ve kendime bile kızıyorum senin uğruna
savaşçının işinde eşi ne
yufkalaşmak yakışmıyor bana
döneceğim elbette döneceğim
ama tabutta ama dorukta
görevimin gereği bu benim
zındanda da olsam hep erim
hep böyle sürmeli duruşum – duan
böyle olmalı senin!

Kendini fazla koruyan hastalanır
nihayet fazla özenden
bilirsin – kendimi esirgemem ben
benim gibi kardeşlerimle ufukta
hep ufukta hep ufukta!

ÖLÜM

—Doğduğum gün ilk ölümümdü
sen gittiğinde tekrardan öldüm
izsiz gömüldüm kim kaçıncı kez!

—Yankılanırken ölümler içimde
ölüm beğenip ölümlerden
gecenin sonuna yürüdüm!

—Yanımda kahrın gölgesi
gûya ıslık çalaraktan
yaşayıp durmada ne mânâ
vakit sabaha karşıydı
mendil sallayıp eşe dosta
son kez daldım son uykuya!

—Boylu boyunca upuzun
ölümün toplandık başına
içten yalnız ben ağladım!

—İşte o gün bu gündür
karar verdim olurolmaz
ölmemeye
arkamdan ağlayanım olmalı!

ÇOCUK VE ASLAN

Hakîm – peçe – serçe – çocuk
mânâ boyu sarmaşık
söyleyin kardeşlerim
yağmacı aslan neden çocuklaşsın?
çünkü masumluktur çocuk ve unutkanlı
bir yeni başlangıç bir oyun –yıldızlarla?–
kendiliğinden dönen bir çark
bir ilk hareket – görünür bereket
teshir gücü malûm – büyükte ve küçükte
çocuk sırrında aslan!