Eser no: 34

160 Sayfa

1. Baskı

Aralık 1994

Fragmanlar

Sahâbî’nin reddi, Allah Sevgilisi’nin reddini getirir ve bu mukadder oluşun mukadder oluşu da Allah’ın reddini icabettirir… “Allah’a Resûlü’nün gösterdiği yoldan inanmak” davasının olmadığı bir yerdeki Allah inancı da, İslâm’ın bildirdiği –yani Allah’ın bizzat kendi bildirdiği ve kendini bildirdiği– Allah’a inanç değildir!.. (s.28)
•
Sahâbî, Allah Resûlü yönünden, O’nun vasıflarını gösteren; temsil ettiği mânâdaki hususiyeti bakımından da, vasıf gösterenden başka ve “muayyen zaman” mânâsına sirâyet eder… Bu “muayyen zaman”, hem kronolojik tarih devrini, hem de “topluluk hakikati”, topyekûn zaman ve mekân boyunca tecelli eden insan ve toplum meselelerindeki vasıflandırışın sayılı bir asılda temsilidir. İşte bu sayılı asıldaki her ferdin, yani hakikati bizzat Allah Resûlü tarafından bildirilen sahâbînin yaptığı “içtihat”, doğrudan doğruya “topluluk hakikati”nin gerçekleşmesi ve “toplulaştırma” işidir. Burada “içtihat”ın “zamanüstü” mânâsı da görülüyor. (s.40)